Home / آداب و اخلاق اسلامی / زندگی واقعی

زندگی واقعی

گزیده هایی از سخنان استاد مولوی عبداللطیف نارویی در جلسه اصلاحی طلاب بخش تخصص- سه شنبه ۱۰ بهمن ۱۳۹۶

✅زندگی واقعی، زندگی علم و عمل است.

?دعا کنید خداوند این چند نکته‌ای که بیان می‌کنم به ما توفیق عمل عنایت فرماید.
?اول اینکه ما در این دنیا به عنوان مسلمان دو زندگی داریم؛ یکی زندگی مادی و دیگری زندگی معنوی.
برای زندگی مادی نیازی به ترغیب و تشویق نیست. هر کسی خوب می‌خورد، خوب می‌خوابد، تلاش می‌کند، حرکت می‌کند و حتی گاهی اوقات دعوا هم می‌کند تا بالاخره از نظر مادی تأمین شود.
ولی مهم‌تر از همه نیاز معنوی ما است. معنوی هم دو نوع داریم: یکی فکری و دیگری روحی. فکری با علم تغذیه می‌شود. فکر و عقل ما با خواندن مختلف تغذیه می‌شود. گاهی می‌بینیم یک فرد از نظر علمی دانشمند بزرگی است گرچه از لحاظ معنویت در اسفل‌السافلین قرار دارد. لذا این دو با هم فرق دارند. هیچ‌گاه رشد فکری و علمی نمی‌تواند جایگزین رشد معنوی قرار بگیرد. گرچه گاهی شیطان فریب می‌دهد و فرد می‌گوید من خیلی می‌دانم و نیازی نیست دیگری به من چیزی بگوید. ولی همۀ این سخنان نشأت گرفته از فقر معنوی است. به همین خاطر در روایات آمده هرکسی بگوید من عالم هستم او جاهل است؛ گرچه از لحاظ ظاهری عالم باشد. همان‌گونه که انسان گاهی چشم دارد و نمی‌بیند، گاهی علم دارد ولی جاهل است. برای اینکه ما در زندگی توفیقات بیشمار داشته باشیم، به تأکید همۀ انسان‌های موفق و روحانی لازم است ما به هر دو جنبه توجه داشته باشیم؛ هم جنبۀ علمی و هم جنبۀ معنوی.
برخی از انسان‌ها متأسفانه در هر دو زمینه می‌لنگند. نه از لحاظ معنوی خود را تقویت می‌کنند و نه از لحاظ علمی و فکری.
?زندگی واقعی این نفس کشیدن ما نیست که ما هوا را استنشاق می‌کنیم و بگوییم زنده‌ایم. این نوع زندگی را حیوان هم دارد. بلکه زندگی واقعی زندگی علم و عمل است. کسی که علم خوبی داشته باشد و در کنارش عمل زیبایی داشته باشد، این انسان ارزشمند خواهد بود. وگرنه کسی که علم دارد ولی عمل نداشته باشد می‌شود درنده. آن شخص راه‌های فساد، ضربه زدن و بهانه‌گیری را خوب آموخته است. اگر عمل و انابت در او نباشد و در طاعات صبوری نداشته باشد او برای همه چیز خودش دلیل دارد.
?همۀ انسان‌های فرهیخته‌ای که صفت مقبولیت و محبوبیت دارند، آنها از معنویت برخوردارند. مقبولیتشان از جانب خداست. برخی هستند که در ظاهر محبوب‌اند اما از جانب الله مقبولیت ندارند، محبوبیتشان اعتبار ندارد. اگر ما انسان‌های موفقی را که نزد الله و خلق محبوب‌اند، نگاه بکنیم می‌بینیم که آنها انسان‌هایی هستند که در راه عمل مجاهده کرده‌اند. کوشیده‌اند تا جنبه اعمالشان هیچ‌گاه از جنبه علمی‌شان کم بارتر نباشد. گرچه در هر دو زمینه تلاش و فعالیت می‌کنند. به همین خاطر ما در تاریخ بزرگانی سراغ داریم که شب تا صبح سال‌ها نمی خوابند. آنها نمی‌خوابند چون می‌دانند ارزش انسان با اعمال است نه با علم تنها و جمع اموال.
?در کتاب‌ها آمده که یحیی بن سعید قطّان تا بیست سال قرآن را شبی یک ختم می‌کرد. او ازلحاظ علمی هم خیلی پیش‌قدم بود. خداوند متعال چنین افرادی را وقتی‌که در میدان عمل قرار می‌گیرند، می‌درخشاند. انسان‌هایی که از عمل شانه خالی کردند، گرچه علم زیادی داشتند و بهترین کتاب‌ها را نوشتند، اینک نه از کتاب‌هایشان خبری است و نه از خودشان نام و نشانی مانده است. نام از کسانی مانده که در محراب انابت و عبادت ساعت‌ها نشسته‌اند. آنها کسانی بودند که هیچ‌گاه از آنها نمازی فوت ‌نمی شد، برای نمازهای خودشان گریه می‌کردند، آنها حساس بودند که مبادا از زبانشان غیبتی بیرون رانده شود.
?ما در این مدرسه فرصت کوتاهی داریم. در این فرصتی که در مدرسه هستیم خودمان را بسازیم. ساختن ما با اعمال امکان‌پذیر است، وگرنه مکتبه الشامله و کامپیوتر از ما عالم‌تر است. ولی ارزش یک عالم در این است که عمل خوب و اخلاق زیبایی داشته باشد. خودش را از هر نوع گندگی تزکیه و پاک بگرداند؛ از گندگی‌های اخلاقی، گفتاری و رفتاری. چنین انسانی موفق خواهد شد.
?*قبل از هر چیز که به آن بسیار تأکید شده نماز است. نماز ارزش انسان را بالا می‌برد. نماز در زندگی انسان‌های موفق جایگاه بسیار بالایی داشته است.
امام احمد بن حنبل یکی از شاگردان خود را می‌بیند که تهجد نمی‌خواند. ناراحت می‌شود و به او می‌گوید: شما عجیب طالب علمی هستی که بهره‌ای از نماز تهجد نمی‌بری. به او می‌گوید ازاینجا برو.
امام احمد بن حنبل حتی روی نماز تهجد بسیار تأکید می‌کرد.
?پیامبر اکرم صلی‌الله علیه وسلم در مورد کسی که به نماز اهمیت نمی‌دهد، می‌فرمایند: دلم می‌خواهد به گروهی از جوانان بگویم که هیزم جمع بکنند و خودم منزل این افراد را آتش بزنم.
انسان بدبخت است اگر نماز در زندگی او جایگاهی نداشته باشد. چنین شخصی گویا خود را آماده کرده که پیامبر منزل او را آتش بزند. اگرچنین انسانی امروز به حال خودش گریه نکند، یقین بداند که روز قیامت باید به حال خودش گریه بکند. چنین فردی روز به روز در بدبختی‌ها فرو می‌رود و نمی‌تواند خودش را اصلاح کند.
?حضرت عمر رضی‌الله‌عنه می‌فرماید: کسی که نمازش درست نیست، او خیانت و جنایت می‌کند و هر کاری که از دستش بربیاید انجام می‌دهد. او حتی حرام هم می‌خورد. چنین شخصی نه اخلاقش ارزش دارد و نه حجش و نه صدقه‌اش.

✏️تهیه و تنظیم: عماد رئیسی

نظر بدهید

آدرس ایمیل تان نمایش داده نخواهد شد.

Show Buttons
Hide Buttons