Home / عقیده و ایمان / محبت صحابه، انصار و اهل بیت

محبت صحابه، انصار و اهل بیت

حدیث: عن البراء قال سمعت رسول الله صلی الله علیه وسلم یقول: الانصار لایحبّهم إلا مومن و لایبغضهم إلا منافق فمن أحبّهم أحبّه الله و من أبغضهم أبغضه الله. [بخاری، الجامع الصحیح /کتاب مناقب الانصار/باب حب الانصار من الایمان/3783، مسلم/ کتاب الایمان/ باب الدلیل علی أن حب الانصار و علیّ رضی الله عنه من الایمان و علاماته، و بغضهم من علامات النفاق/237]

ترجمه: براء روایت کرده است که از رسول الله صلی الله علیه وسلم شنیدم که می فرمود: انصار را جز مومن کسی دیگر دوست نمی دارد و کسی جز منافق، با آنان دشمنی نمی ورزد. کسی که آنان را دوست بدارد، خداوند او را دوست می دارد و کسی که با آنها بغض داشته باشد، در نگاه خداوند منفور خواهد بود. (متفق علیه)

شرح: جمله «أحبه الله» و «أبغضه الله» را می توان جمله دعایی قرار داد، یعنی «خدا او را دوست بدارد» و «خدا او را دشمن بدارد.» شرح این حدیث در «کتاب الایمان» گذشته است.

حدیث: عن أنس أن النبی صلی الله علیه وسلم رأی صبیانا و نساء مقبلین من عُرس فقام نبی الله صلی الله علیه وسلم ممثلا «فقال اللهم أنتم مِن أحبّ الناس، إلیّ أنتم من أحبّ الناس الیّ» یعنی الانصار. [صحیح مسلم/ کتاب فضائل الصحابة / باب من فضائل الانصار رضی الله عنهم/6417، بخاری/ کتاب مناقب الأنصار/3785]

ترجمه: انس روایت کرده است که رسول الله صلی الله علیه وسلم گروهی از کودکان و زنان را دیدند که از یک عروسی بر می گشتند. {با دیدن آنها} از جا برخاست و فرمود: خدا می داند که شما از محبوب ترین مردمان نزد من هستید، شما را بسیار دوست دارم. راوی می گوید: این گفته پیامبر خطاب به فرزندان انصار بود.

شرح: مهاجران از قبیله و خاندان خود پیامبر بودند، اما انصار که در ایثارگری و امداد پیامبر از هیچ کوششی دریغ نورزیدند، انگیزه ای جز دوستی با رسول خدا صلی الله علیه وسلم نداشتند. بنابراین پیامبر اسلام صلی الله علیه وسلم به پاس این محبت، همواره آنان را با الفاظی محبت آمیز خطاب می کرد و آنان را مورد تشویق و تحسین قرار می داد تا آنان بدانند که پیامبر ارزش ایثارگری آنها را پاس می دارد.

حدیث: عن البراء قال رأیت النبی صلی الله علیه وسلم والحسن بن علیّ علی عاتقه یقول: اللهم إنی اُحبُّه فاحبّه. (بخاری، الجامع الصحیح/ کتاب فضائل أصحاب النبی/ باب مناقب الحسن و الحسین رضی الله عنهما/3749] و فی روایة عن أبی هریرة «اللهم إنی أحبّه فاحبّه و أحبب من یحبه» [صحیح مسلم / کتاب فضائل الصحابة / باب من فضائل الحسن و الحسین رضی الله عنهما/8-6257]

ترجمه: براء رضی الله عنه روایت کرده است که پیامبر را دیدم که حضرت حسن بن علی – رضی الله عنهما- را بر دوش خویش گذاشته و می فرمود: خدایا من او را دوست دارم، تو نیز او را دوست بدار.

در صحیح بخاری و مسلم به روایت ابوهریره رضی الله عنه آمده است که پیامبر افزون بر این جمله فرمود: «و کسی که او را دوست بدارد، نیز مورد محبت خویش قرار بده.»

شرح: محبت رسول، موجب محبت خداست و اگر پیامبر با کسی محبت داشته باشد، محبوب خدا خواهد شد. به همین دلیل در قرآن آمده است: «قل إن کنتم تحبون الله فاتّبعونی یحببکم الله»؛ (اگر خدا را دوست دارید از من پیروی کنید، آن گاه خدا شما را دوست خواهد داشت.)

در آیه بالا محبوبیت نزد خدا را نتیجه اتباع رسول معرفی کرده است و در این حدیث نیز پیامبر اسلام، نخست محبت خویش را نسبت به حضرت حسن ابراز نموده و سپس از بارگاه الله خواسته است که او را مورد محبت قرار دهد.

اصل این است که در محبت بین خدا و رسول فرقی وجود ندارد، دوستدار یکی از آنها، دوستدار دیگری خواهد بود و محبوب یکی از آنان، محبوب دیگری خواهد بود. در روایات پیشین گذشت که سبب محبت با اهل بیت، پیوند با خدا و رسول است. همچنین محبت انصار، صحابه و ملت عرب، وابسته به همین پیوند ایمانی است.

منبع: ترجمان السنة،482/1، تألیف: علامه مهاجر مکی

one comment

  1. سلام . خدا ازتون راضی باشه … عالیه فقط یک مقدار بیشتر مطلب بزارید ..

نظر بدهید

آدرس ایمیل تان نمایش داده نخواهد شد.

Show Buttons
Hide Buttons